( 1 ) و نيز فرموده‌اند : هر كس از بيم خدا به اندازهء بال مگس از چشمش اشك بيرون آيد ، خداوند او را از بيم بزرگ در امان مىدارد . ( 2 ) و فرموده‌اند : چون مردم به ديدار داود ( ع ) مىآمدند ، او را بيمار مىپنداشتند و حال آنكه او را بيمارىيى جز ترس از خداوند و آزرم از او نبود . ( 3 ) و فرموده‌اند : بندهء مؤمن ميان دو بيم است ، يكى بيم روزگار گذشته كه نمىداند خداوند نسبت به آن با او چه خواهد فرمود و ديگر روزگار باقى مانده از زندگيش كه نمىداند خداوند براى او چه مقدر فرموده است . بايد آدمى از خويش براى خويش توشه برگيرد و از دنياى خود براى آخرت توشه بردارد كه سوگند به آن كس كه جان من در دست اوست ، پس از مرگ عذر خواهى وجود ندارد و پس از دنيا فقط دو سراى است ، بهشت و دوزخ . « 1 » ( 4 ) امام على بن الحسين ( ع ) چنين سروده است : « پادشاهى توانگر كه قضاى او باز نمىگردد ، داناى كارگزارى كه فرمانش روان و چيره است . هر عزيزى در قبال عزت او چهره بر خاك مىسايد و هر دولتمندى در قبال خداى بزرگ كوچك است . همانا پادشاهان سركش در قبال عزت صاحب عرش خاشع و تسليم و كوچكند . خداوند با توجه به آنچه از گرفتارىهاى دنيا كه مىبينى ، فرمان به رها كردن آن و زهد و پارسايى داده است . پس تلاش و كوشش كن و غافل مباش كه زندگى تو از ميان رونده است و تو به جهان ديگر و وادى مرگ خواهى رفت . و دنيا را مجوى كه بر فرض به آنچه از آن مىجويى برسى ، وصول به آن هم براى تو زيان بخش است . » « 2 » ( 5 ) ديگرى سروده است : « اى نفس ! كوشش كن و آماده شو براى روزى كه در آن روز از همسر كارى

--> ( 1 ) . در اصول كافى ، ص 70 ، ج 2 ، با اندك تفاوتى ، و نيز در بحار الانوار ، ص 367 ، ج 70 ، آمده است . م . ( 2 ) . در البداية و النهايهء ابن كثير ، ص 109 ، ج 9 ، اين ابيات از قول ابن عساكر به حضرت سجاد نسبت داده شده است . ابيات مذكور كه مفصل است به همت استاد محمد مهدى خرسان مصحح محترم جلد 46 بحار الانوار ، در پاورقى صفحات 83 تا 87 همان جلد ، استخراج شده است . م .